English
Anabelizim

#TëPadërguarat: Babi, të fal që s'dite të ishe baba, por mungesa jote ka lënë gjurmë

#TëPadërguarat: Babi, të fal që s'dite të ishe
#TëPadërguarat/ ANABEL

Mesazh i ardhur në #TëPadërguarat me nënshkrimin: "Babait…"

I dashur babi,

Nuk di nga ta filloj këtë letër. E kam mbajtur brenda për shumë kohë. Kur isha më e vogël nuk dija si t’i jepja formë kësaj që ndieja. Sot di më shumë. Dhe kjo nuk e bën më të lehtë.

Ke qenë aty fizikisht në gjysmën e parë të jetës time, por emocionalisht nuk të kam ndier kurrë. Nuk mbaj mend të jem ndier e mbajtur, e parë, e rëndësishme. Ndoshta as ti nuk dije si. Ndoshta nuk dije si ishte të ishe baba. Nuk të vë faj, por mungesa jote ka lënë gjurmë.

Kur isha fëmijë, diçka brenda meje ishte gjithmonë e trazuar. Stomaku më shtrëngohej, trupi më dridhej, zemra më rrihte fort pa arsye. Nuk e dija çfarë ishin emocionet. Sot e di. Ishte dhimbje që nuk kishte ku të shkonte.

Pa e kuptuar, u rrita duke u mësuar me mungesën. Dhe më vonë, në çdo mashkull që afrohej, kërkoja të njëjtën gjë. Jo dashuri. Jo siguri. Por largësi. Prani që ikën. Heshtje. Këtë njihja. Kjo më dukej normale.

Kur dikush largohej, nuk pyesja pse iku. Pyesja çfarë kishte gabim tek unë. Ndihesha në faj. Sikur nuk kisha qenë mjaftueshëm. Sikur mungesa e tjetrit ishte prova që unë nuk vleja sa duhet.

Sot po përpiqem të ndryshoj. Po përpiqem të marr në dorë timonin e dashurisë sime, edhe pse ndonjëherë më duket e pamundur. Edhe pse kam frikë. Edhe pse jam lodhur duke u përplasur me të njëjtin boshllëk.

Sot po mësoj të dalloj mungesën nga dashuria. Po mësoj që ajo që më dhemb nuk është ajo që më plotëson. Po mësoj të mos e ngatërroj zakonin me dashurinë.

Ndiej shumë. Ndonjëherë aq shumë sa më dhemb të marr frymë. Kam një zemër të madhe dhe për këtë arsye jam lënduar shpesh. Sepse e vendos zemrën para arsyes dhe veten pas të gjithëve.

Dhe po, kjo lidhet me ty. Sepse ti ishe mashkulli i parë në jetën time. I pari që nuk m’u gjend pranë kur kisha nevojë. Dhe nuk flas për para. Flas për fjalën që nuk u tha, për praninë që mungoi, për sigurinë që nuk e pata.

Mes teje dhe mamit nuk funksionoi. Por pasojat e asaj mungese i mora edhe unë, edhe motra. Megjithatë, unë jam gjaku yt. Dhe do të të dua gjithmonë. Edhe me dhimbje. Edhe me boshllëk. Sepse je babi im dhe unë jam vajza jote.

Marrëdhënia jonë ka ndryshuar ndër vite. Ndoshta edhe ti ke ndryshuar. Unë shpresoj që po. Sepse një fëmijë nuk ka nevojë për prindër perfektë. Ka nevojë për prindër të pranishëm. Edhe nga larg. Edhe vonë.

Sot po zgjedh të jem pranë vetes sime, edhe aty ku ti nuk ishe.

#TëPadërguarat është një sektor në Anabel ku mund të shpreheni lirshëm për gjërat që doni t’ia thoni dikujt, por për 1001 arsye, nuk keni guximin/mundësinë t’ia thoni përballë. #TëPadërguarat janë fiks vendi ku mund të shkruash/gjesh emrin dhe mesazhin që të dedikohet ty.

Mos humbisni edhe

REELS

Miri dhe makthi i ri🤣

*Po kendon Bruno e dimë, por kenga eshte e Fatjetes

@lavillabyandale mos ndaloni me këto videot 😂😂😂 e fundit lot

Më healthy se Brioshi është Paçja! Kaq ta dini!

Dimri kërkon kujdes ekstra ❄️Renewal Cream nga @jeclaire.al , me qumësht organik gomarice dhe acid hialuronik, ushqen, qetëson dhe hidraton thellë lëkurën, edhe në kushtet më të ashpra të dimrit @dr_ledi @ledismile_estetike

Jacob Elordi dhe Margot Robbie ne premieren e filmit “Wuthering Heights” ne Los Angeles Te dy ♋️ dhe secili ka me shume se 3 planete ne ♋️.

Kujdes: MOS e shiko këtë video me barkun bosh. 🍔 @ferma.100 ky Lava burger s’ka të drejtë të duket kështu 😭

Nuk diii

🚴🏻‍♀️Rides + rewards: Te @sunride.al merrni paketën 2-javore dhe për çdo ride gjatë janarit, fiton €5 kredite për paketën e radhës. 💃🏻

Ankthi im duke parë videon 📈📈📈

#Unsent: Dad, I'm sorry you didn't know how to be a father, but your absence has left a mark.

#TëPadërguarat: Babi, të fal që s'dite të ishe
#The Unsent/ ANABEL

Message received in #Unsent with the signature: "Dad..."

Dear Dad,

I don't know where to start with this letter. I've kept it inside for a long time. When I was younger I didn't know how to give shape to what I was feeling. Today I know more. And that doesn't make it any easier.

You were there physically for the first half of my life, but emotionally I never felt you. I don't remember feeling held, seen, important. Maybe you didn't know how either. Maybe you didn't know what it was like to be a father. I don't blame you, but your absence has left a mark.

When I was a child, something inside me was always in turmoil. My stomach clenched, my body trembled, my heart pounded for no reason. I didn't know what emotions were. Today I do. It was a pain that had nowhere to go.

Without realizing it, I grew up getting used to the absence. And later, in every man who approached, I looked for the same thing. Not love. Not security. But distance. A presence that disappeared. Silence. I knew this. This seemed normal to me.

When someone left, I didn't ask why they left. I asked what was wrong with me. I felt guilty. As if I hadn't been enough. As if the other person's absence was proof that I wasn't worth enough.

Today I'm trying to change. I'm trying to take control of my love, even though it sometimes seems impossible. Even though I'm afraid. Even though I'm tired of running into the same emptiness.

Today I am learning to distinguish between lack and love. I am learning that what hurts me is not what fulfills me. I am learning not to confuse habit with love.

I feel a lot. Sometimes so much that it hurts to breathe. I have a big heart and for that reason I have been hurt often. Because I put my heart before reason and myself after everyone else.

And yes, this is about you. Because you were the first man in my life. The first who wasn't there for me when I needed him. And I'm not talking about money. I'm talking about the words that weren't said, the presence that wasn't there, the security that wasn't there.

It didn't work out between you and your mom. But the consequences of that absence were felt by both me and my sister. However, I am your blood. And I will always love you. Even with pain. Even with emptiness. Because you are my dad and I am your daughter.

Our relationship has changed over the years. Maybe you have too. I hope so. Because a child doesn't need perfect parents. They need parents who are present. Even from afar. Even late.

Today I am choosing to be close to myself, even where you were not.

#Unsent is a section on Anabel where you can freely express the things you want to say to someone, but for 1001 reasons, you don't have the courage/opportunity to say them face to face. #Unsent is the place where you can write/find the name and message dedicated to you.

×