Flori Mumajesi refuzon të flasë me Fifin dhe ne nuk do ta dinim këtë, nëse Fifi nuk do ta kishte thënë vetë publikisht. Jo një herë, por disa herë: që i shkruan dhe nuk merr përgjigje dhe e vetmja gjë që i ka ngelur, (e thënë me shaka) “është të shkojë dhe t’ia thyejë derën”.
Këtu nuk po flasim për një histori dashurie, por për një miqësi mes dy artistësh, dy njerëzish që kanë ndarë kohë, ide, mendime dhe bashkëpunime. Pikërisht për këtë arsye, situata bëhet edhe më delikate. Sepse miqësitë janë ndër marrëdhëniet më të bukura në jetë dhe, kur ndërpriten/mbarojnë pa një shpjegim, dhembin.
E megjithatë, pa e vënë në dyshim ndjeshmërinë apo sinqeritetin e Fifit, duhet thënë se deklaratat e përsëritura publike për një marrëdhënie ku pala tjetër ka zgjedhur heshtjen, janë problematike. Së pari, sepse nxjerrin në pah një marrëdhënie private ku vetëm njëra palë flet, duke i dhënë publikut një histori ku Fifi është gjithmonë ajo që kërkon, ndërsa Flori zgjedh të mos flasë. Së dyti, sepse normalizojnë idenë që këmbëngulja e vazhdueshme është e pranueshme edhe kur tjetri nuk përgjigjet. Dhe së treti, sepse kjo përsëritje e vazhdueshme e zhvendos dhimbjen nga një proces personal në një narrativë publike, të hapur për komente, spekulime dhe gjykime - me pak fjalë, në material portalesh.
Por përtej këtyre, ka dy çështje që meritojnë të analizohen me kujdes.
Së pari, heshtja nuk është gjithmonë një formë refuzimi që lidhet personalisht me dikë. Ndonjëherë, është mbijetesë. Një njeri mund të jetë duke kaluar një periudhë jashtëzakonisht të vështirë (krizë ekzistenciale, lodhje emocionale, mbingarkesë mendore, zi për një person të afërt etj.) dhe në këto rrethana, tërheqja nga komunikimi bëhet mënyra e vetme për të qëndruar në këmbë. Këtë e kupton vetëm dikush që e ka përjetuar një gjendje të tillë, kur edhe një mesazh i thjeshtë “jam mirë” kërkon energji që nuk e ke. Këta njerëz duhen kuptuar, sado të na dhembë mungesa e komunikimit me ta.
Së dyti, Flori mund të ketë zgjedhur thjesht të mos ketë më marrëdhënie komunikimi me Fifin. Për çfarëdo arsye. E drejtë apo e gabuar, e shpjeguar apo jo, mbetet një zgjedhje personale. Heshtja nuk është mënyra më e bukur për të mbyllur një marrëdhënie, por duhet pranuar: po, edhe heshtja është një përgjigje.
Ndodh që ne shpesh e normalizojmë këmbënguljen e vazhdueshme për të folur me dikë, për të kërkuar shpjegime, për të mos e lënë pezull një raport. E quajmë mall, dashuri, ndjeshmëri, besnikëri etj. Por harrojmë një gjë thelbësore: si çdo marrëdhënie tjetër, edhe miqësitë ekzistojnë vetëm kur janë DY njerëz që duan të jenë aty. Kur njëra palë largohet, edhe pa dhënë shpjegime, nuk na mbetet gjë tjetër veçse ta pranojmë.
Patjetër që gjithë këto shpjegimet e mësipërme nuk e lehtësojnë dhimbjen e Fifit. Përkundrazi. Dhimbja e saj, dëshira për të folur dhe takuar mikun e saj është është e kuptueshme, njerëzore. Por fakti që dikujt i dhemb një marrëdhënie, nuk e detyron palën tjetër të qëndrojë, të shpjegojë, të flasë apo të përgjigjet, nëse nuk mundet ose nuk dëshiron më.
Si shoqëri, nuk na është mësuar mjaftueshëm kjo ide: që jo gjithmonë kur dikush hesht, po na e lë seen, po na ofendon, po përkëdhelet, po bën të vështirin/ën që ne të këmbëngulim më shumë. Ndoshta, thjesht po vendos një kufi.
Ndonjëherë, heshtja është një formë komunikimi që tregon fundin e një marrëdhënieje. Ta pranosh këtë, sado e vështirë të jetë, nuk është as mospërfillje, as mungesë dashurie dhe as dobësi, por respekt. Për veten dhe për tjetrin. :)
