Të duash dhe të të duan nuk është vetëm një ndjenjë sublime, që mund të tingëllojë klishe, por gjithashtu përfshin një numër parimesh, besimesh dhe rregullash (të shkruara dhe të pashkruara) që konfirmohen automatikisht kur kjo ndjenjë është reciproke.
Për të gjetur dashurinë e vërtetë dhe për të përjetuar këtë ndjenjë sublime, ka qenë dhe është një sfidë për secilin prej nesh, sepse të gjithë jemi konfuzuar rrugës dhe kemi pyetur veten: a është kjo dashuria?
Si një vajzë që ia ka bërë shumë herë këtë pyetje vetes, e mësova në rrugën e vështirë përgjigjen që i dhashë vetes sime.
Kur je një vajzë 18-vjeçare që do t’i rebelohesh njerëzve dhe botës sepse nuk kanë qenë të drejtë me ty, dashuria është shumë e bukur për të qenë e vërtetë, por prapë nuk resht së kërkuari për të si të vetmen gjë që mund të të bëjë të ndihesh e gjallë.
Por kur je e re dhe e paskrupull, dashurinë mund ta konfuzosh lehtësisht me ndjesi të tjera që nuk janë aq sublime sa ajo.
Dhe kështu, e gjen veten poshtë djalit që iu betove shoqes se nuk do të përfshiheshe emocionalisht, por tani është tepër vonë për këtë.
Sytë e tu janë të mbushur me dashuri, ndërsa të tijët me epsh.
Ti zhytesh në qafën e tij tepër e dobët para njeriut që të ka rrëmbyer zemrën, teksa lutesh që ai moment të mos mbarojë, ndërsa ai si një gjahtar mavijos gjoksin tënd, duke e ditur se pas atij momenti ti je kthyer automatikisht preja e tij, dhe jo vajza që ai dashuron.
Ai do të të injorojë me muaj të tërë, por do të të bëjë një telefonatë sa herë është në qytet, dhe ti do të rendësh si e çmendur pas tij sepse mendon se kësaj here do të jetë ndryshe. Asnjëherë nuk është.
Nuk është ndryshe as pas 3 muajsh, kur në një bar të Tiranës, teksa po pi një dirty martini me shoqen tënde të ngushtë, ai kërkon të të takojë sepse ka kaluar kohë… dhe ju nuk jeni armiq, apo jo?
Dhe pse para 3 muajsh ai nuk donte një marrëdhënie të konsoliduar me ty, dhe ti, për më të mirën, edhe pse zemërthyer, vendose ta ndërprisje marrëdhënien me të.
Por një takim pas kaq kohësh nuk është i gabuar, edhe pse gjatë atyre muajve ti fajësove veten se pse iu dhe aq shpejt, mendove se nuk je e denjë për të, edhe pse problemi nuk ishe kurrë ti.
Ky takim supozohej të ishte i pastër, mirënjohës për momentet dhe vlerësim.
Por kur ka qenë një gjahtar empatik për prenë e tij?
Teksa përpiqesh t’i shpjegosh sërish arsyen se pse përfundoi, ai përpiqet të të puthë paturpësisht.
Të sheh mprehtë me të njëjtët sy, sy të cilët tashmë ti i njeh shumë mirë.
Sytë e epshit.
Kjo histori ka dy versione, për secilën prej nesh:
Versionin e 18-vjeçares së paskrupull, e cila është e dëshpëruar të përjetojë dashurinë, dhe versioni më i pjekur i secilës prej nesh, kur më në fund arrijmë të bëjmë diferencën midis këtyre dy ndjenjave që janë po aq të ngjashme sa edhe të ndryshme me njëra-tjetrën:
epshi dhe dashuria.
- Shkruar për Anabel nga një vajzë anonime, për rubrikën “Untold Stories” – streha ku rrëfejmë ato çaste kur zemra kërkon të flasë, qoftë për të mirat, qoftë për të vështirat, për ndjesitë më të thella që nuk duam t’i mbajmë brenda. Nëse edhe ju dëshironi të ndani historinë tuaj, na shkruani në [email protected].
