Fjalë të tipit: “OCD-ja ime s’më lejon ta lë rremujë shtëpinë” i dëgjoj kudo nga njerëz të ndryshëm në rrjete sociale. Por a do t’ua thotë dikush që OCD nuk është as qejf për pastërti dhe as ndonjë ves i lezetshëm për Instagram?
Unë jetoj me dikë që është realisht i diagnostikuar me OCD (Çrregullimi Obsesiv-Kompulsiv) dhe e di fare mirë çfarë torture është kjo gjendje. Jo vetëm për personin që e përjeton çdo sekondë brenda vetes, por edhe për ata që e rrethojnë, që e duan dhe jetojnë me të.
Në rastin e familjarit tim, nuk ka të bëjë fare me pastërtinë në kuptimin klasik të fjalës. Ai ka një nevojë të fortë që gjërat të jenë pikërisht aty ku është mësuar t’i shohë. Për shembull, çanta duhet të jetë gjithmonë mbi tavolinë. Nuk është rregulli që e shqetëson, por ndryshimi. Dhe në fakt, shumë prej gjërave që mban rreth vetes krijojnë rrëmujë, jo pastërti.
Ai nuk të lejon kurrë të bësh ndryshime në shtëpi, qofshin edhe shumë të vogla, si p.sh. një palë perde të reja ose një ngjyrë tjetër muresh. Ka ankth ekstrem dhe vështirësi të jashtëzakonshme për të hedhur gjëra, edhe kur janë shumë të vjetra apo plotësisht të padobishme.
Ka një dëshirë thuajse obsesive për të grumbulluar sende pa ndonjë vlerë reale, si gurë deti, kuti bosh, apo sende që nuk i përdor kurrë, thjesht sepse nuk mund t’i hedhë. Veprimet i përsërit disa herë, mendon shpesh me zë të lartë dhe shpesh bisedon me veten.
Dhe po flas për një njeri jashtëzakonisht të lexuar, me arritje të mëdha profesionale dhe një mendje shumë të zhvilluar. Por kjo nuk e bën më të lehtë për ne që jetojmë pranë tij.
Të jetosh çdo ditë pranë një personi me këtë lloj vështirësie është shumë e lodhshme dhe emocionalisht rraskapitëse.
Nuk mund t’ia palosësh rrobat siç do ti. Nuk mund të bësh as ndryshimin më të vogël në shtëpi pa debat. Shkon në udhëtim dhe ai kthehet 2-3 herë nga rruga për të kontrolluar nëse ka mbyllur derën, edhe pse e di që e ka mbyllur. Thjesht nuk e ndal dot atë ndjesi të brendshme që e shtyn ta kontrollojë përsëri.
Edhe gjërat më të vogla, si një kuti bosh që “na zë vend kot”, duhet t’i komunikohen me shumë delikatesë, që të mos i shkaktojnë panik. P.sh. duhet t’i thuash: “Si thua, a ta hedhim këtë kutinë?” dhe jo thjesht ta hedhësh.
Është e dhimbshme.
Sepse nga njëra anë ti do thjesht një jetë normale, më pak tension, më shumë liri për të ndryshuar dhe për të marrë frymë. Por nga ana tjetër, e do shumë këtë njeri dhe nuk do ta lëndosh.
Kërkon shumë kujdes dhe durim, sepse një konflikt i vogël për ty, mund të jetë një tronditje emocionale për të.
Më ka ndodhur ta kundërshtoj, dikur, nga padituria. Kam argumentuar logjikisht dhe kam vepruar siç “duhej” me disa objekte. Por gjendja që i shkaktova ishte shumë e rëndë. E kujtoj ende me lot në sy, kur e gjeta duke folur me vete, pa zë, vetëm në dhomë.
Ndaj, OCD, nuk është trend për Instagram, por shumë më shumë se aq.
Histori e mbërritur në redaksinë e Anabel.
