
Në një shkrim të shkurtër, por therës, Dalina Buzi analizon dy skaje të së njëjtës shoqëri: “llumin”, siç e quajnë elitat shtresën e varfër, dhe elitat, që e konsiderojnë veten të përjashtuara nga përgjegjësia morale. Shkrimi i saj nxjerr në pah hipokrizinë, indiferencën dhe justifikimin e devijimeve, nga poshtë deri lart në piramidën sociale.
Nga martesat e vajzave 12-vjeçare me burra të rritur, te ndarjet e shtratit mes gruas dhe dashnores, e deri te maskimi i perversitetit si “spiritualitet” në shtresat e pasura, Buzi shtron pyetjen: cili është llumi i vërtetë?
Pa dhënë një përgjigje të thjeshtë, ajo na fton të reflektojmë: kur njëra shtresë nuk e fsheh dot mëkatin, dhe tjetra e filozofon – kush është realisht llumi?
Shkrimi i plotë:
Llumi* dhe Elita ndajnë të njëjtin (jo) moral. Llumi s’ka ç’të humbasë, ndaj s’ka frikë. Elita është aq e izoluar nga paraja dhe pushteti, sa ka humbur kontaktin me frikën.
Perversiteti tek Llumi nuk diskutohet si dëshirë ekstreme apo si fantazi e errët. Thjesht ndodh. 12-vjeçare që martohen me burra 30 vjeç. Mbesat që ngacmohen nga xhaxhallarët. Burra që ndajnë krevatin mes gruas dhe dashnores.
Askush nuk shqetësohet për gjykim. Sepse askush nuk i gjykon. Sepse askush mbi atë shtresë nuk ka realisht kontakt me ta. Llumi nuk i duhet askujt. As qeverive. Ekzistenca e tyre vlen më pak se e qenve të rrugës.
Tek Elita, perversiteti lind nga tepria. Normaliteti nuk josh se ka çmim të ulët. Sa më shumë distancohet nga realja, aq më të vegjël e të shitshëm i duken njerëzit. Elita e ka provuar që gjithçka blihet. Dhe nëse nuk blihet, heshtet.
Në fund të shoqërisë, perversiteti është rutinë. Në majë të saj, perversiteti është ceremoni.
Elita kërkon t’i japë kuptim devijimit të vet. Ta quajë “të merituar”. Ta filozofizojë si “takim me anën e errët”. Sa më shumë “elitarë” i nënshtrohen, aq më shumë e spiritualizojnë, në përpjekje për t’i shpëtuar ndërgjegjes. Jeffrey Epstein kishte ndërtuar një tempull në ishullin e tij.
Ghislaine Maxwell “gjuante” vajza në zonat më të varfra të Miamit, ku familjet jetonin në rulota. “They’re nothing. They’re trash.” Citohet në dokumente t’i ketë pohuar një shoqeje.
Llumi* nuk e diskuton perversitetin. Nuk e justifikon. As nuk përpiqet ta maskojë.
Elita e maskon me filozofi.
Po cili është llumi i vërtetë?
View this post on Instagram
Shënim: Termi “Llumi" përdoret këtu si referencë ndaj mënyrës se si vetë elita i etiketojnë shtresat më të varfra të shoqërisë. “Llumi” është sinonimi më i afërt në shqip i termit “trash” në anglisht.