Anabelizim

Ku jemi sot, ne që dje qanim për Notre Dame-n

Ku jemi sot, ne që dje qanim për Notre Dame-n
Shkrimi në vijim është qëndrim personal i kryeredaktores së Anabel.al, Sindi Salaj.

Dje pas mesnatës përfundova një shkrim dhe herët në mëngjes u zgjova gjithë dëshirë për ta publikuar, pa e ditur që natën, teksa unë shkruaja për Teatrin, Teatri nuk ishte më. Teatri u shemb nxitimthi dhe fshehtas, në një kohë kur “Armiku i Padukshëm” na thuhet se bën kërdinë rrugëve të Shqipërisë e ne duhet të qëndrojmë brenda mureve të shtëpisë. Masat anti-Covid nuk ishin as më pak dhe as më shumë veçse masa pro-shembjes së Teatrit dhe ja, kështu u zgjuam sot – me protesta, dhunë, revoltë dhe neveri në ditë delikate pandemie.

Nuk dua të flas pse nuk duhej shembur Teatri, sepse pavarësisht se konsiderohet si një nga godinat e para në vend që u ndërtua te parimet e arkitekturës racionaliste, pas shumë kohësh ndërtimesh me bazë neoklasicizmin, sepse pavarësisht mureve me lagështirë që i rezistuan kohës dhe tërmeteve, pavarësisht rëndësisë së nostalgjisë për kontributin e dhjetëra aktorëve, regjisorëve, dramaturgëve, skenaristëve, skenografëve etj., pavarësisht identitetit që i jepte Tiranës, një qyteti që sa zbukurohet aq edhe rrezikon të bëhet mishmash, Teatri nuk është më. Teatri nuk është, sepse ne nuk ishim.

Thënë e gjitha kjo për vetë faktin që një problem ka gjithnjë tri mënyra për t’u zgjidhur: lëre fare, pranoje ose ndryshoje. Ne nuk e pranuam fatin e Teatrit, përkundrazi e lamë në dorën e aktorëve, të cilët u përçanë më vonë, dhe as që morëm guximin ta parandalonim shembjen e tij.

Më thoni sa prej nesh ishin dje brenda godinës së Teatrit, teksa policia përgatiste fandromën për të shqyer muret? Sa prej nesh kanë qenë përkrah aktorëve që në fillimet e protestave? Aktorët janë njerëz si të gjithë ne, kanë halle dhe probleme dhe sigurisht që do të përçaheshin, se në mos u blenë, u kërcënuan. Në mos u kërcënuan, u frikësuan. E nëse s’i kërcënoi njeri, ndryshuan mendje. Si mundëm t’u kërkonim të bëheshin me pahir heronj, për një gjë që na përket të gjithëve?

Ne, që dje qanim për katedralen Notre Dame dhe kontribuam – edhe pse me një vlerë qesharake – për rindërtimin e saj, sot shembëm Teatrin pa dalë ende dielli. Por e dini çfarë është më e habitshme në të gjithë këtë: Pse na bën habi?!

Filozofi francez Joseph de Maistre ka ndoshta një nga shprehjet më domethënëse për pushtetin: “Çdo popull ka qeverinë që meriton”. Ne ulëritëm, shfrymë, shamë dhe shpërthyem për Teatrin, por brenda mureve të shtëpisë ose me postime Instagrami. Ne jemi të zhgënjyer deri në palcë, por jemi sërish brenda mureve të shtëpisë.

Kështu që sado të na dhembë shembja e Teatrit, le ta pranojmë që është rezultat i refuzimit që kemi ndaj vendit. Sado groteske të duket, Teatri do të harrohet dhe historia do të përsëritet sepse si gjithnjë, ne refuzojmë të shohim se ç’ndodh përtej pragut tonë të derës. Askush nuk do të luajë pastër me ne, nëse ne nuk luajmë pastër me veten.

Në vend të mbylljes:

Martin Niemöller – “Në fillim ata erdhën…”

Në fillim ata erdhën për socialistët
dhe unë heshta se nuk isha socialist.
Pastaj erdhën për sindikalistët
dhe unë heshta se nuk isha sindikalist.
Pastaj erdhën për hebrenjtë
dhe unë heshta se nuk isha hebre.
Pastaj erdhi radha ime,
por s’kish mbetur më askush
që të fliste për mua.

REELS

@albanskenderaj x @miriamcani në koncertin “Motiv” në Londër 🥰

Kur Billie Eilish u takua për herë të parë me Justin Bieber në Coachella 2019, ai moment ishte një nga çastet më emocionuese dhe më simbolike të jetës së saj. Billie ka qenë fanse e çmendur e Justin-it në fëmijëri: këndonte këngët e tij, mbushte muret me postera dhe ëndërronte ditën kur ndoshta do ta takonte. Dhe kur Justin iu afrua, ëndrra e fëmijërisë u bë realitet. Billie shpërtheu menjëherë në lot, ndërsa Justin e përqafoi dhe e qetësoi, duke e lënë të qante mbi supin e tij. Për Billie-n, nuk ishte thjesht takimi me një idhull, por ishte një takim me njeriun që kishte formësuar rrugëtimin e saj muzikor. Ndërsa për Justin-in, ishte momenti kur pa një artiste të re, të cilën e admironte, të rritej dhe të krijonte identitetin e vet. Më vonë ai i tha se ishte krenar për gjithçka që kishte arritur Billie dhe se e meritonte plotësisht çdo sukses. Një vajzë që dikur adhuronte idhullin e saj, tani qëndronte përkrah tij si e barabartë në industri. Një moment emocionues dhe një provë se sa larg mund të të çojë një ëndërr. ❤️

Dashuria ka shije më të ëmbël këtë Shën Valentin falë @pasticerivittoria !🍰 Red velvet në formë zemre apo tortë profiteroli të rrethuar me simbole romantike…kë të zgjedhim këtë 14 shkurt? 🥰✨

Mommy & mini edition nga @perla.shop.albania ka “çmendur” rrjetin këto ditë! I krijuar për atë dashuri që s’ka nevojë për fjalë. Shkarkoni aplikacionin Perla në App/Play Store për të rezervuar. P.S.: Kanë menduar edhe për baballarët!🫠

Justin Bieber u ngjit ne skenen e “Grammy” vetem me te mbathura, kitarre dhe vokalin e tij. Kaq i duheshin per te bere nje performance te paharrueshme te hit-it te tij Yukon.

Bad Bunny eshte artisti i pare latin qe fiton Grammy per Albumin e Vitit

Prandaj dhe unë i them vetes, hë se do ma fal dhe këtë herë

U rikthyeeeeee

Gazetarja e njohur Rezarta Reçi eshte ndare nga jeta në moshën 64-vjecare, pas një beteje të gjatë dhe publike me kancerin. E njohur per ciklin jetegjate “Arratia e Peshkut te Kuq” në News24, Reçi në një intervistë të para një viti në Euronews, rrefeu me kurajo se edhe nese sëmundja e mposht, ajo nuk ka peng asgjë në jetë. Source @euronews_albania

Miri dhe makthi i ri🤣

Where we are today, we cried for Notre Dame yesterday

Ku jemi sot, ne që dje qanim për Notre Dame-n

Yesterday after midnight I finished writing and early in the morning I woke up with all the desire to publish it, not knowing that at night, as I was writing for the Theater, the Theater was no more. The theater collapsed hastily and secretly, at a time when the "Invisible Enemy" is telling us that it is wreaking havoc on the streets of Albania and we must stand within the walls of the house. Anti-Covid measures were neither less nor more than the pro-demolition measures of the Theater, and so we woke up today - with protests, violence, revolt and disgust on the delicate day of pandemics.

I do not want to talk about why the Theater should not be demolished, because despite being considered one of the first buildings in the country to be built on the principles of rationalist architecture, after a long time of construction based on neoclassicism, because despite the damp walls that resisted time and earthquakes. despite the importance of nostalgia for the contribution of dozens of actors, directors, playwrights, screenwriters, scenographers, etc., despite the identity given to Tirana, a city that is so decorated and in danger of becoming a monster, the Theater is no more. Theater is not, because we were not.

Having said all this about the fact that a problem always has three ways to solve it: leave it at all, accept it or change it. We did not accept the fate of the Theater, on the contrary we left it in the hands of the actors, who later split up, nor did we dare to prevent its collapse. Tell me how many of us were inside the Theater building yesterday as the police prepared the fandrom to tear down the walls? How many of us have been with the actors since the beginning of the protests? Actors are people like all of us, they have worries and problems and of course they would be divided, that if they were not bought, they were threatened. If they were not threatened, they were frightened. And if no one threatened them, they changed their minds. How could we ask them to unwittingly become heroes for something that belongs to all of us?

We, who yesterday cried for Notre Dame Cathedral and contributed - albeit with a ridiculous value - to its reconstruction, today demolished the Theater without the sun rising yet. But do you know what is most surprising about all this: Why surprise us ?!

The French philosopher Joseph de Maistre has perhaps one of the most significant expressions of power: "Every nation has the government it deserves." We screamed, screamed, screamed and exploded for the Theater, but inside the walls of the house or with Instagram posts. We are disappointed to the core, but we are still inside the walls of the house. So, no matter how much the collapse of the Theater hurts us, let's admit that it is the result of our rejection of the country. As grotesque as it may seem, the Theater will be forgotten and history will repeat itself because, as always, we refuse to see what happens beyond our doorstep. No one will play clean with us unless we play clean with ourselves.

Instead of closing:

Martin Niemöller - "At first they came…"

At first they came for the Socialists
and I was silent that I was not a socialist.
Then came the trade unionists
and I was silent that I was not a trade unionist.
Then they came for the Jews
and I was silent that I was not a Jew.
Then came my turn,
but no one was left
to talk about me.