#TëPadërguarat është një sektor i ri në Anabel, ku mund të shpreheni lirshëm për gjërat që doni t’ia thoni dikujt, por për 1001 arsye, nuk keni guximin/mundësinë t’ia thoni përballë. #TëPadërguarat janë fiks vendi ku mund të shkruash/gjesh emrin dhe mesazhin që të dedikohet ty.
Rishtazi, një mesazh ka ardhur në Anabel, drejtuar dikujt, por në vend të emrit, ka vetëm një “.”.
Më poshtë, mesazhi:
“E kam harruar vështrimin e syve të tu; atyre syve që jam lutur me muaj të tërë të më vështronin rrugëve të brishta ku ndesheshim bashkë. Plandosem në mëri sesi në sirtarin e gjërave që dashuroj, nuk gjendet më shkëlqimi i tyre. Sado rrëmoj me kërshëri, shuhem në zhgënjim heshtazi. Ndonjëherë më bëhet sikur arrij të kujtoj diçka dhe një puhizë lumturie e ledhaton qenien time për pak çaste, por gjithçka tretet lehtazi në askund. Përpiqem të gjej foto të tuat, që të mund të rikthej diçka, por është pothuajse e pamundur. Sot kalova në qytetin tonë. Shpresova se do të të gjeja diku, por më kot. Ke dy vite që je zhdukur nga panoramat rastësore, me të cilat shkëmbehem dhe ndonjëherë mendoj se je larguar nga këtu. Isha mbushur me një vagon lotësh që po prisnin nga çasti në çast të shpërthenin, por arrita ta shtrëngoj veten dhe sërish të dukem krenare dhe e palënduar. Sa e thjeshtë është të maskohesh, duke e ditur që poshtë maskës është komplet një tjetër qenie, me një tjetër botë; një qenie për të cilën askush nuk do t’ia dijë. U ktheva në shtëpi duke gjykuar nëse ajo çfarë ndiej për ty është dashuri apo ego. Mbase kam dashur të marr gjithçka me vete, ashtu siç jam mësuar dhe kur nuk ia dola dot, mbeta aty duke gjykuar se ku gabova. Duhet të jetë kjo, sepse unë nuk besoj në dashuri. Por, çfarë mund të jetë tjetër përveçse dashuri, fakti që ti jeton akoma në mua, në imagjinatën dhe skutat misterioze të zemrës sime?!”.
