English
Anabelizim

Pse nuk duhet të gjykojmë mënyrën se si të tjerët përballen me vdekjen

Pse nuk duhet të gjykojmë mënyrën se si të tjerët
Pinterest/@farooqkhan463612

Pak gjëra në jetë janë më të sigurta dhe më të pashmangshme se vdekja, dhe megjithatë, mënyra si e përjetojmë atë është ndër më të paparashikueshmet. Ndonjëherë, më shumë se vdekja, komentohet mënyra se si dikush zgjedh ta jetojë dhimbjen që ky proces natyral lë pas.

Mbase është krijuar ideja se ka një “recetë” mbi mënyrën se si duhet ta “bërtasim” dhimbjen, si të qarit me ngashërim apo izolimi. Në Shqipëri, ne themi shpesh shprehjen “jemi në zi/po mbaj zi”, por a ka rregulla të pashkruara mbi këtë?

Pritshmëritë dukshëm janë këto: dikush që humb një njeri të afërt duhet të shkëputet përkohësisht nga pjesa tjetër e botës, të mbyllet në botën e tij dhe të vajtojë, madje të bëjë edhe homazhe në rrjetet sociale, si një dëshmi se vdekja ka lënë gjurmë të pashlyeshme.

A është e drejtë?

Ka njerëz që shpërthejnë në lot, të tjerë që heshtin, ka nga ata që ndihen të mpirë për ditë apo javë, dhe ka edhe nga ata që, ndonëse të tronditur, vazhdojnë të flasin, të punojnë, të përballen me botën me një guxim që mund të keqinterpretohet si "mungesë dhimbjeje". 

Po, lotët tregojnë dhimbje, por jo rrallë herë, një buzëqeshje e shoqëruar me sy të përhumbur, fsheh një dhimbje të pashoqe. 

E vërteta është që dhimbja shpesh nuk ka një shtrirje kohore që përcakton saktësisht se sa na ka dhembur ikja nga kjo botë e dikujt që deshëm shumë. Madje, shumë njerëz përjetojnë atë që quhet mohim i realitet, disa të tjerë, mbase si një formë mburoje, kanë nisur ta shohin vdekjen jo si fundin e jetës, por si pjesë të saj.

Ajo që nuk duhet harruar është se në intimitetin e tij, secili prej nesh mund të ngashërehet në lot, të qeshë me kujtimet që i/e ndjeri/a lë pas apo mbase të refuzojë të pranojë realitetin. 
Të gjykosh mënyrën si dikush tjetër përballon humbjen, është një mungesë solidariteti me dhimbjen e tij dhe një dështim në njohjen e natyrës njerëzore. Nuk ka një manual se si duhet të "duket" trishtimi. 

Është koha që si shoqëri të kuptojmë se të përjetuarit e dhimbjes, siç është vdekja e një të afërmi, është një proces intim, i ndryshëm për secilin prej nesh. Të lejojmë njerëzit ta ndjejnë në mënyrën e tyre. Të jemi të kujdesshëm kur i qasemi dhimbjes së tjetrit. Të mos presim që të gjithë ta shfaqin pikëllimin në të njëjtën formë.

Fundja, asnjë demonstrim i asaj që ndjejmë nuk është më "e drejtë" apo më “e denjë” se tjetra. Ndaj, para se të gjykojmë, le të kuptojmë se duhet respektuar trishtimi i kujtdo, në cilëndo formë që e hasim.

Mos humbisni edhe

REELS

Edhe pse puna për Beatrix vazhdon, ashtu siç vazhdonte edhe shumë më përpara se sëmundja e nënës së saj të bëhej publike, ajo nuk nguron të ndajë një moment prekës, por të vërtetë. ♥️

Nëse lëkura jote është e thatë dhe pak dramatike, ndoshta ka nevojë vetëm për pak më shumë dashuri. 💧Serumi Restructa nga Bioesthe është si një gotë ujë e freskët për fytyrën - me acid hialuronik që hidraton në thellësi dhe i jep lëkurës atë pamjen e shëndetshme Për më shumë? @cfopharma_aesthetics i di të gjitha sekretet. 😉

🤣🤣🤣🤣🤣🤣🤣

🤔 👀 Ditën e djeshme, në faqen zyrtare të BBVA-5 janë publikuar disa video të banorëve nga dhoma e rrëfimit. Në një prej tyre ishte edhe Miri, i cili reagonte i përlotur tani që nuk do të ketë mundësinë të ndajë më krevatin me Selin. Për shumë prej komentuesve online, lotët e tij janë të pakuptueshëm. Disa e gjykojnë duke i kujtuar gruan jashtë, ndërsa disa të tjerë i shohin këta lot si diçka më shumë. Sipas tyre, Miri ndjen diçka më shumë për Selin.

Timothée Chalamet e shfrytëzoi fjalimin e pranimit të çmimin “Aktori më i mirë” nga Critics Choice Awards për të falënderuar Kylie Jenner, duke e përmendur hapur si partneren e tij prej tre vitesh. Ai theksoi se mbështetja dhe historia që kanë ndërtuar së bashku kanë qenë një pjesë thelbësore e rrugëtimit të tij. Aktori tha se nuk do ta kishte arritur këtë pa Kylie-n, duke e paraqitur fitoren jo vetëm si një arritje profesionale, por si diçka të ndërtuar krah personit që ka qenë pranë tij gjatë gjithë procesit. Kamera u kthye nga Jenner në sallë, ajo buzëqeshi dhe duartrokiti, dukshëm e emocionuar nga momenti.

Ish-miss-i shqiptar, Agnesa Vuthaj, do të bëhet nënë për herë të parë.

Lore jeton në flluskën e saj dhe mirë e bën 😂

Kujdesuni dhe stiloni flokët me STYLPRO Red & Infrared Thermal Brush nga @skin.care.albania , një kombinim perfekt i teknologjisë së avancuar të nxehtësisë me fuqinë e dritës së kuqe (Red LED) dhe infra të kuqe (Infra-Red) për flokë më të butë, më të shëndetshëm dhe plot shkëlqim.

@smartentry_al ka hapur dyqanin e ri në Rrugën e Durrësit, pranë gjimnazit “Qemal Stafa”, sepse disa gjëra duhen parë, prekur dhe provuar live. Kaloni njëherë, hidhni një sy nga afër dhe mos harroni: uljet vazhdojnë. 😉

Gjesti është rikthyer në rrjetet sociale me një mesazh për ndjekësit e tij që pas humbjes tragjike të vëllait në shtator të këtij viti. Ai ka falenderuar të gjithë njerëzit për mbështetjen e treguar gjatë kësaj periudhe të vështirë për familjen. Për më shumë detaje klikoni linkun në stories.

Why we shouldn't judge how others deal with death

Pse nuk duhet të gjykojmë mënyrën se si të tjerët
Pinterest/@farooqkhan463612

Few things in life are more certain and inevitable than death, and yet the way we experience it is among the most unpredictable. Sometimes, more than death itself, the way someone chooses to live the pain this natural process leaves behind is commented on.

Perhaps the idea has been created that there is a “recipe” for how we should “cry out” in pain, such as crying with sobs or isolation. In Albania, we often say the phrase “we are in mourning/we are mourning”, but are there any unwritten rules about this?

The expectations are clearly these: someone who loses a loved one should temporarily disconnect from the rest of the world, close themselves off in their own world and mourn, even paying tribute on social media, as proof that the death of their loved one has left an indelible mark.

Is that right?

There are people who burst into tears, others who remain silent, there are those who feel numb for days or weeks, and there are also those who, although shaken, continue to speak, to work, to face the world with a courage that can be misinterpreted as "lack of pain." 

Yes, tears show pain, but often a smile accompanied by wandering eyes hides an incomparable pain. 

The truth is that grief often does not have a time frame that defines exactly how much it hurts to see someone we loved leave this world. In fact, many people experience what is called denial of reality, while others, perhaps as a form of shield, have begun to see death not as the end of life, but as part of it.

What we must not forget is that in our own privacy, each of us can heal through tears, laugh at the memories that the deceased leaves behind, or perhaps refuse to accept reality. 
Judging the way someone else copes with loss is a lack of solidarity with their pain and a failure to recognize human nature. There is no manual for what grief should "look like." 

It is time for us as a society to understand that experiencing pain, such as the death of a loved one, is an intimate process, different for each of us. Let us allow people to feel in their own way. Let us be careful when approaching the pain of another. Let us not expect everyone to express grief in the same way.

Ultimately, no demonstration of what we feel is more "right" or more "worthy" than another. So, before we judge, let's understand that everyone's sadness, in whatever form we encounter it, should be respected.

×