Anabelizim

"E., Unë nuk dua të të urrej. Dua vetëm të të kthej në përmasën tënde reale."

"E., Unë nuk dua të të urrej. Dua vetëm të të
Foto: Pinterest

E.,

U takuam në një ditë marsi, në atë mënyrën e zakonshme që ka fati për të hyrë në jetën tonë: si një aksident i vogël, i padukshëm, që më vonë do ta quajmë mallkim.

Unë erdha në atë takim të një fanclubi Facebooku-u, si një vajzë që nuk kërkonte asgjë: as dashuri, as tragjedi, as një emër që do më ndiqte për kaq shumë vite. Në fillim, as nuk më pëlqeje. Madje më pëlqeu shoku yt, më i bukur, më i lehtë për t’u zgjedhur. Ti ishe thjesht një figurë në sfond, derisa universi vendosi të më bëjë një shaka. Një letër më ra në tokë dhe unë doja ndihmën tënde, por nuk më kujtohej emri yt. Edhe kjo më duket simbolike tani, si një paralajmërim: mos e mëso këtë emër, sepse s’do ta harrosh më! Qesharake apo jo?

Pastaj erdhi chat-i i përbashkët, një emoji puthjeje, një ngacmim i padëmshëm. Dhe ja ku filloi. Ti më pe, e të qenit e parë është shpesh fillimi i varësisë. Dhe unë, 16 vjeç, që nuk kisha dhënë ende as puthjen e parë, fillova të fantazoj.

Por një ditë, papritur, realiteti më zbriti në tokë. Ti u zhduke dhe më bëre bllok kudo, pa shpjegim. E mbaj mend atë ndjesi kur më mungonte fryma e bota më sillej rrotull. Po atë mbrëmje vonë, më the: “Më fal… jam i lidhur. Kisha frikë ta thoja sepse po të pëlqeja shumë.” Sikur të ishte një detaj i vogël! Sa ironike: më pëlqeje shumë, por jo aq sa të mos më shkatërroje.

Unë bëra krenaren sepse kjo është mënyra ime për të mos u zhveshur plotësisht dhe të thashë: qetësohu, thjesht po argëtohemi. Sa mirë di të gënjej veten. Në të vërtetë ditët që kaluam pa folur për mua ishin si të më kishin mbyllur në një dhomë pa dritare. Para se të çmendesha, zgjodha të kthehesha. Dhe kështu filloi ritmi ynë: afrim, largim, fjalë, boshllëk. Një histori që ushqehej vetëm me mungesë. Takime rastësore në rrugë, makina që ndalonte, zëri yt që më thërriste sikur isha thuajse pjesë e jetës tënde. Gjithçka gjysmë. Gjithçka e pamjaftueshme. Një jetë e tërë në fragmente, dhe unë gjithmonë e uritur.

Pastaj Durrësi. Deti. U futëm në ujë sikur do të na pastronte nga gjithçka që nuk guxonim të thoshim. U puthëm. Ajo puthje që më dukej sikur ishte drita e gjithë botës e fokusuar vetëm mbi mua. Ishte puthja më magjike e jetës sime. Por edhe ajo nuk mjaftoi për të na bërë realë. Vitet kaluan, dhe unë u rrita në moshë, por jo në këtë histori, sepse disa dashuri siç duket të mbajnë peng në versionin tënd më të pambrojtur.

Dhe më në fund Italia, si një ëndërr e vonuar. Kur erdha atje, mendova: ok, kjo është mbyllja. Mbrëmje, mesnatë, mëngjes… trupat tanë më në fund në të njëjtën faqe. Mendova se tani do lirohesha nga këto kthetra. Por prapë… ti më fole për dikë tjetër. Dhe unë u ktheva menjëherë në vajzën 16-vjeçare që nuk merrte frymë. Aty kuptova diçka të thjeshtë: nuk doja trupin tënd. Unë doja diçka që ti s’ma dhe kurrë. Doja të më zgjidhje. Doja të më doje me zë të lartë.

Ndonjëherë mendoj: çfarë do isha unë sot po të mos të të kisha njohur? Por pastaj kujtoj disa momente që ishin të vërteta. Fundja, edhe ferri është i vërtetë kur të djeg. Unë nuk dua të të urrej. Urrejtja është ende një formë lidhjeje. Dua vetëm të të kthej në përmasën tënde reale.

Dhe kjo, ndoshta, është hakmarrja ime e vetme: që ti, më në fund do jesh thjesht njeri…

-A.

- Shkruar për Anabel nga një grua anonime, për rubrikën “Untold Stories” – streha ku rrëfejmë ato çaste kur zemra kërkon të flasë, qoftë për të mirat, qoftë për të vështirat, për ndjesitë më të thella që nuk duam t’i mbajmë brenda. Nëse edhe ju dëshironi të ndani historinë tuaj, na shkruani në [email protected].

REELS

Nisja dhe vëre në sedër 🤨

Piss piss 🐱

“Deux Personnes échangeant de la Salive” (Dy persona duke shkëmbyer pështymë) me regji të Natelie Musteata dhe Alexandre Singh, fitoi çmimin “Oscar” për filmin e shkurtër live-action mé të mirë. Luana Bajrami, aktorja me origjine nga Kosova, ishte pjesë e kastit me 4 personazhe. Bajrami ka lindur në 2001 në fahatin Pleshinë, në Ferizaj të Kosovës dhe në moshën 7-vjeçare familja e saj emigroi në Francë. Ajo sot është një aktore e spikatur në Francë. Në 2020, Bajrami u nominua për cmimin “Cesar” si Aktoria më Premtuese.

🫠🫠

“One Battle After Another” nga regjisori Paul Thomas Anderson, fiton Oscar si filmi me i mire

Moderatori i edicionit të fundit të Oscars, komediani Conan O’Brien tallet mënyrën si gen z-gen alpha shohin video në Tiktok🤣🤣

Janë të gjithë njësoj 👀

👀 Si e gjykoni? 👀

E keni parasysh vetë se kush meriton tag ✨

Aktorja kineze Zhang Jingyi është bërë virale së në rrjetet sociale dhe në botën e modës, pasi u shfaq duke mbajtur një aksesor luksi të pazakontë nga Balenciaga, i cili ngjan shumë me një qese të zakonshme plehrash. Aksesori, që zyrtarisht kushton 1,790 dollarë, u kthye shpejt në një temë diskutimi mes adhuruesve dhe kritikëve të modës. Çanta është pjesë e qasjes eksperimentale të Balenciaga-s ndaj modës luksoze, ku objekte të përditshme rikonceptohen si pjesë dizajni të nivelit të lartë. E prodhuar me materiale premium dhe me estetikën minimaliste karakteristike të markës, çanta është krijuar qëllimisht për t’u dukur si një qese e thjeshtë plehrash, duke nxitur debat për kufijtë mes artit, modës dhe praktikës.

"E., I don't want to hate you. I just want to return you to your real size."

"E., Unë nuk dua të të urrej. Dua vetëm të të

E.,

We met on a March day, in that usual way that fate has to enter our lives: as a small, invisible accident, which we will later call a curse.

I came to that Facebook fan club meeting , like a girl who wasn't looking for anything: neither love, nor tragedy, nor a name that would follow me for so many years. At first, I didn't even like you. I even liked your friend, more beautiful, easier to choose. You were just a figure in the background, until the universe decided to play a joke on me. A letter fell to the ground and I wanted your help, but I couldn't remember your name. Even that seems symbolic to me now, like a warning: don't learn this name, because you won't forget it! Funny, isn't it?

Then came the shared chat , a kiss emoji, a harmless tease. And that's how it started. You see, being the first is often the beginning of addiction. And I, 16 years old, who hadn't even had my first kiss yet, started fantasizing.

But one day, suddenly, reality hit me. You disappeared and blocked me everywhere, without explanation. I remember that feeling when I was out of breath and the world was spinning around me. That same evening, late, you told me: “I’m sorry… I’m tied up. I was afraid to say it because you liked me a lot.” As if it were a small detail! How ironic: I liked you a lot, but not enough to not destroy me.

I pretended to be proud because this is my way of not getting completely naked and I told you: relax, we're just having fun. How well I know how to lie to myself. In truth, the days we spent without talking to me were like being locked in a room without windows. Before I went crazy, I chose to come back. And so our rhythm began: approaching, leaving, words, emptiness. A story that was only fueled by absence. Random encounters on the street, cars stopping, your voice calling me as if I were almost part of your life. Everything half. Everything insufficient. A whole life in fragments, and me always hungry.

Then Durrës. The sea. We entered the water as if it would cleanse us of everything we dared not say. We kissed. That kiss that seemed to me like the light of the whole world focused only on me. It was the most magical kiss of my life. But even that wasn't enough to make us real. The years passed, and I grew older, but not in this story, because some loves seem to hold you hostage in the most vulnerable version of yourself.

And finally Italy, like a delayed dream. When I got there, I thought: ok, this is closure. Evening, midnight, morning… our bodies finally on the same page. I thought that now I would be free from these clutches. But still… you spoke to me about someone else. And I immediately turned back into the 16-year-old girl who couldn't breathe. There I realized something simple: I didn't want your body. I wanted something you never gave me. I wanted you to solve me. I wanted you to love me out loud.

Sometimes I think: what would I be today if I hadn't known you? But then I remember some moments that were real. After all, even hell is real when it burns you. I don't want to hate you. Hate is still a form of connection. I just want to bring you back to your real size.

And this, perhaps, is my only revenge: that you, finally, will be just a human being...

-A.

- Written for Anabel by an anonymous woman, for the  “Untold Stories” column  – the haven where we recount those moments when the heart wants to speak, whether about the good or the difficult, about the deepest feelings that we don't want to keep inside. If you too would like to share your story, write to us at  [email protected] .