
E.,
U takuam në një ditë marsi, në atë mënyrën e zakonshme që ka fati për të hyrë në jetën tonë: si një aksident i vogël, i padukshëm, që më vonë do ta quajmë mallkim.
Unë erdha në atë takim të një fanclubi Facebooku-u, si një vajzë që nuk kërkonte asgjë: as dashuri, as tragjedi, as një emër që do më ndiqte për kaq shumë vite. Në fillim, as nuk më pëlqeje. Madje më pëlqeu shoku yt, më i bukur, më i lehtë për t’u zgjedhur. Ti ishe thjesht një figurë në sfond, derisa universi vendosi të më bëjë një shaka. Një letër më ra në tokë dhe unë doja ndihmën tënde, por nuk më kujtohej emri yt. Edhe kjo më duket simbolike tani, si një paralajmërim: mos e mëso këtë emër, sepse s’do ta harrosh më! Qesharake apo jo?
Pastaj erdhi chat-i i përbashkët, një emoji puthjeje, një ngacmim i padëmshëm. Dhe ja ku filloi. Ti më pe, e të qenit e parë është shpesh fillimi i varësisë. Dhe unë, 16 vjeç, që nuk kisha dhënë ende as puthjen e parë, fillova të fantazoj.
Por një ditë, papritur, realiteti më zbriti në tokë. Ti u zhduke dhe më bëre bllok kudo, pa shpjegim. E mbaj mend atë ndjesi kur më mungonte fryma e bota më sillej rrotull. Po atë mbrëmje vonë, më the: “Më fal… jam i lidhur. Kisha frikë ta thoja sepse po të pëlqeja shumë.” Sikur të ishte një detaj i vogël! Sa ironike: më pëlqeje shumë, por jo aq sa të mos më shkatërroje.
Unë bëra krenaren sepse kjo është mënyra ime për të mos u zhveshur plotësisht dhe të thashë: qetësohu, thjesht po argëtohemi. Sa mirë di të gënjej veten. Në të vërtetë ditët që kaluam pa folur për mua ishin si të më kishin mbyllur në një dhomë pa dritare. Para se të çmendesha, zgjodha të kthehesha. Dhe kështu filloi ritmi ynë: afrim, largim, fjalë, boshllëk. Një histori që ushqehej vetëm me mungesë. Takime rastësore në rrugë, makina që ndalonte, zëri yt që më thërriste sikur isha thuajse pjesë e jetës tënde. Gjithçka gjysmë. Gjithçka e pamjaftueshme. Një jetë e tërë në fragmente, dhe unë gjithmonë e uritur.
Pastaj Durrësi. Deti. U futëm në ujë sikur do të na pastronte nga gjithçka që nuk guxonim të thoshim. U puthëm. Ajo puthje që më dukej sikur ishte drita e gjithë botës e fokusuar vetëm mbi mua. Ishte puthja më magjike e jetës sime. Por edhe ajo nuk mjaftoi për të na bërë realë. Vitet kaluan, dhe unë u rrita në moshë, por jo në këtë histori, sepse disa dashuri siç duket të mbajnë peng në versionin tënd më të pambrojtur.
Dhe më në fund Italia, si një ëndërr e vonuar. Kur erdha atje, mendova: ok, kjo është mbyllja. Mbrëmje, mesnatë, mëngjes… trupat tanë më në fund në të njëjtën faqe. Mendova se tani do lirohesha nga këto kthetra. Por prapë… ti më fole për dikë tjetër. Dhe unë u ktheva menjëherë në vajzën 16-vjeçare që nuk merrte frymë. Aty kuptova diçka të thjeshtë: nuk doja trupin tënd. Unë doja diçka që ti s’ma dhe kurrë. Doja të më zgjidhje. Doja të më doje me zë të lartë.
Ndonjëherë mendoj: çfarë do isha unë sot po të mos të të kisha njohur? Por pastaj kujtoj disa momente që ishin të vërteta. Fundja, edhe ferri është i vërtetë kur të djeg. Unë nuk dua të të urrej. Urrejtja është ende një formë lidhjeje. Dua vetëm të të kthej në përmasën tënde reale.
Dhe kjo, ndoshta, është hakmarrja ime e vetme: që ti, më në fund do jesh thjesht njeri…
-A.
- Shkruar për Anabel nga një grua anonime, për rubrikën “Untold Stories” – streha ku rrëfejmë ato çaste kur zemra kërkon të flasë, qoftë për të mirat, qoftë për të vështirat, për ndjesitë më të thella që nuk duam t’i mbajmë brenda. Nëse edhe ju dëshironi të ndani historinë tuaj, na shkruani në [email protected].