Fola me një psikologe dhe çfarë mësova më la pa fjalë. Shumica e prindërve nuk kanë qëllim të lëndojnë fëmijët e tyre, por ndodh shpesh - pa e kuptuar fare.
Çdo periudhë e fëmijërisë sjell me vete një nevojë themelore. E kur ajo nevojë nuk plotësohet, fëmija nuk e harron thjesht me kohën. Ai e bart me vete, për gjithë jetën.
0-1 vjeç: “A mund të kem besim te bota?”
Kur një foshnjë qan dhe askush nuk reagon, foshnja mëson: “Askush s’do vijë për mua.” Kjo heshtje kthehet në ankth. Por kur dikush vjen, e mban në krahë dhe e qetëson - bota bëhet një vend i sigurt.
1-3 vjeç: “Dua ta bëj vetë!”
Nëse çdo hap i tyre kritikohet, ndërpritet ose ju tentoni ta ndryshoni, fëmija fillon të dyshojë te vetja. Më vonë, do të ketë frikë të veprojë pa miratim.
3-6 vjeç: “Jam mace! Jam doktor! Jam superhero!”
Nuk është vetëm lojë, është krijim identiteti. Nëse e mbështet, do të rritet i/e guximshme. Nëse e tall apo e injoron, do të mbyllet ne vetvete. Kështu “shuhet” vetëbesimi dhe imagjinata.
6-11 vjeç: “Dua të jem i/e aftë në diçka. Dua të vlej.”
Mësoje të vlerësojë përpjekjen, jo vetëm rezultatin. Sepse nëse dashuria dhe vlerësimi vijnë vetëm me suksesin, ai/ajo do të ndalë së provuari nëse nuk është i/e sigurt që do të fitojë dhe do të mendojë: “Nëse nuk jam më i/e miri/a, nuk vlej.”
11-18 vjeç: “Kush jam unë në të vërtetë?”
Kjo nuk është “mosha e vështirë”. Është mosha kur formohen. Rebelime, faza të çuditshme, kundërshtime, janë pjesë e rritjes. Detyra jote nuk është të krijosh një “fëmijë perfekt”, por të jesh pranë fëmijës teksa ai zbulon kush është vërtet.
Kujto: vetëm sepse një fëmijë nuk mban mend gjithçka, nuk do të thotë se mund të sillesh si të duash. Trupi dhe truri i tyre mbajnë mend.
Qetësohu. S’ke pse të jesh prind perfekt. Mjafton të jesh një prind që dëgjon, kupton dhe mëson.
- Shkruar nga @momslife.ca/ Instagram; përkthyer dhe përshtatur nga Anabel.
