Dojna, while talking about her little one during the interview with "Goca dhe Gra" also stopped short on the loss of her father, who she lost two years ago as a result of a serious illness. Among other things, she revealed that Nolan's arrival was "a sign" as he was the first boy in the family, one that his father had loved very much.
"In such cases you will definitely become strong. You have no choice but to be strong. The three girls of the house, me, my mother and my sister have been strong. In the eyes of the world, it seems as if we have faced this with iron character and with a smile on our face, but the pain and absence is real.
The one thing that has always comforted me is imagining that my father's genes live on in me. This vision of seeing the issue of life and death makes me live it more naturally. I have always felt that the father is inside me. When my father left, my priorities changed. Along with my father's departure, it opens other windows for me. I saw things differently and now that I'm talking, it seems like I'm speaking in his voice. The father really wanted to have a son, the arrival of Nolan was a very strong sign. I feel like he looks like my father" - said Dojna between emotions.
The arrival of a baby when you recently lost someone very dear (such as a parent) is really a sign that comes precisely to show you that life goes on and is just as beautiful. On the other hand, when someone close to you passes away, all the other "joyful events" are mixed with sad emotions. In the middle of a celebration whether it's a birth, graduation, promotion, new home, wedding, etc. you find yourself saying aloud or under your breath, "I wish he/she was here with us..."
Such is the experience of motherhood for the first time when you have lost one of your parents, but like everything else there are two sides of the coin.
First, we start with: Why is it difficult as an experience?
1. You can't share the news with him
Kjo mund të të shkaktojë pak trishtim pasi të paktën përballë nuk mund të ndash gëzimin dhe ta shohësh të gëzuar, pavarësisht se ndjen siguri që një dashuri aq hyjnore sa është prind-fëmijë i kalon kufijtë jetë-vdekje.
2. Të mundon fakti që ata s'do ta takojnë kurrë fëmijën tënd dhe e kundërta
Do të doje ta shijonin dhe të mësonin nga njëri-tjetri dhe kjo të trishton.
3. Ndjen një lloj xhelozie (të kuptueshme dhe të shëndetshme) për ata që i kanë prindërit
Eshtë normale dhe e kuptueshme të ndjesh një lloj mërzitje dhe xhelozie kur sheh miqtë e tu me prindërit dhe me nipërit e tyre- thjesht sepse e di që fëmija yt nuk do të ketë mundësinë të shijojë diçka të tillë me prindin tënd.
4. Do të doje të dëgjojë këshillat e tyre dhe të ndjeje mbështetjen
Nuk kanë fund mënyrat sesi një prind mund të ndihmojë fëmijët, sidomos kur ky i fundit bëhet prind për herë të parë.
5. Fëmijëria e fëmijës tënd mund të të kujtojë veten
Kjo është diçka që u ndodh të gjithëve dhe pavarësisht melankolisë që shkakton, ti zhytesh në kujtime të ëmbla dhe vlerëson gjithçka ke patur fatin të shijosh.
Pse të bëhesh prind pas humbjes së një prindi është bekim më vete?
1. Fëmija që vjen në jetë do t'ju sjellë gëzim dhe t'ju japë sërish një qëllim
Mes qindra dilemash, mërzitjesh, pyetjeve apo frikërash vjen në jetë një fëmijë dhe ti beson sërish. Bota të duket me ngjyra dhe ke një qëllim për të cilin ja vlen të jetosh çdo sekondë. Eshtë fiks drita që ju duhej në mes të errësirës që ju kishte përfshirë dhimbja.
2. Të bëhesh prind pas humbjes së njërit prej prindërve të lejon të rilidhesh sërish me ta
Në mënyra nga më të ndryshmet ti jeton çdo ditë me kujtimin e tyre.
- Mes historive dhe kujtimeve që ndan me fëmijën tënd
I tregon atyre çaste nga gjyshërit, fotografi dhe momente që do të jetojnë përgjithmonë tek ty.
- Përmes ritualeve dhe traditave që vazhdojnë
Ti bashkë me të voglin mund të vazhdoni traditat e familjes. Një festë e kujtuar përmes një zakoni tipik familjar ju kthen në ditët më të lumtura dhe sigurisht tek prindi.
-E sheh prindin, nga një tjetër këndvështrim.
Being a parent allows you to reconnect with your parent in a variety of ways. The relationship we have with them is never static. It does not freeze, but continues to evolve and change even if one day they are physically gone. For example, the things that connected you to your parent 20 years ago no longer connect you now that you have become a parent yourself. It reflects and conveys to the child the best things you received from your mother and father, turning pain into strength and pride for the growing child.
