Po prisja në stacionin e autobusit. Këtu pranë meje u ul një zotëri i moshuar me nipin e tij. Fëmija nisi të këmbëngulte për një akullore. Gjyshi s’pranoi. Fëmija nisi të këmnbëngulte dhe telefonoi të atin. “Merre, biri im.”
Nëse do të duhet ta analizoja situatën si një e rritur njëzetvjeçare, me objektivitet, do të thosha se nuk mund të privosh fëmijën nga dëshirat e tij. Ai është i vogël, nuk mund të rritet me thyerje që në atë moshë. Janë këta fëmijë që rriten plot vetëbesim. Për ta, jeta ka qenë gjithmonë e mirë; kanë marrë çdo gjë që kanë kërkuar. Mjaftonte të përplasje këmbët në tokë dy a tri herë nga inati dhe të derdhje dy pika lot, duke bërtitur me sa fuqi kishe në kokë. Sa e thjeshtë dukej.
Nëse do të përgjigjej fëmija i vogël brenda meje, do të thoshte: “Lëre! Le të plotësoheshin dëshirat më rrallë. Të dëgjoje një këngë më rrallë, të konsumoje një ëmbëlsirë më rrallë,mtë dilnim më rrallë.” Është ai emocion i realizimit që të mban shpirtin gjallë. Ai që të mbush plot shpresë e dëshirë për të vazhduar.
Më kujtohen ato çaste të fëmijërisë sime. Sa emocion ishte të dëgjoje këngën tënde të dashur në televizor - zëri që kumbonte në kupë të qiellit! Ishin ato tri minuta që të bënin të lumtur, dhe orët e pafund të pritjes për ta dëgjuar sërish ishin pjesë e bukurisë. Nëse e dëgjon të njëjtën melodi tërë ditën, ajo bëhet zhurmë për veshët.
Ose ai emocion kur afroheshin festat e fundvitit. Më në fund do të mund të shijoje ëmbëlsirat! E di që, nëse i konsumon gjithë ditën, ato të velin dhe të përziejnë stomakun.
Ajo që e mbante gjallë njeriun ishte rruga, pritja, shpresa dhe tërë ato pështjellime frikërash; nuk ishte kurrë destinacioni.
- Shkruar për Anabel nga një vajzë anonime, për rubrikën “Untold Stories” – streha ku rrëfejmë ato çaste kur zemra kërkon të flasë, qoftë për të mirat, qoftë për të vështirat, për ndjesitë më të thella që nuk duam t’i mbajmë brenda. Nëse edhe ju dëshironi të ndani historinë tuaj, na shkruani në [email protected].
