Se unë doja ëndrra të thjeshta, të ndjeshme,
Jo perfekte, por të gjalla, të prekshme.
Me duar të ngrohta e sy që nuk ikin,
Që rrinë në heshtje, por gjithçka ta thonë me shikim.
Doja një paqe pa fjalë të mëdha,
Një dashuri që s’më kërkon të jem ndryshe nga ç’jam.
Një dashuri që s'më ngushton në frymë, që më sheh me gjithë plagët,
dhe s'i frikësohet thellësive të mia.
Një shtrat ku lodhja të mos jetë peshë, por arsye për t'u përqafuar më fort.
Doja një jetë që s’më rëndon në shpirt,
Një mëngjes pa beteja me veten përditë.
Një dritë që hyn ngadalë, pa më trembur,
Një qetësi që s’më detyron të bëhem një tjetër.
Por tani…
Po mësoj të jetoj edhe me zbrazëtinë,
Të gjej dritë edhe kur mbetem në vetmi.
Të pranoj heshtjen kur fjala mungon.
Do mësoj t’i dua ditët pa ngjyrë,
Të eci ngadalë pa pasur drejtim.
Sepse ndonjëherë, edhe zbrazëtia është një vend i shenjtë,
ku zemra pushon, e frymën shëron.
Ndonjëherë nuk ka më shumë forcë
se sa të pranosh që je e lodhur… dhe prapë të qëndrosh...
- Poezi e dërguar në mesazhet e #TëPadërguarat nga një grua anonime, dedikuar (ish-) partnerit. Nëse ke dhe ti një mesazh të gjatë, letër, shqetësim që do ta shprehësh anonimisht, na shkruaj në:
- Inbox-in e anabel.entertainment, për rubkrikën "Mes nesh".
- email-in [email protected], për rubrikën "Untold stories".
Historia jote vlen të dëgjohet. <3
