E dashur, Dashuria ime e shkuar
Kanë kaluar thuajse 20 vite dhe unë ende të mendoj. Pyes veten si do të kishte qenë jeta ime me ty në krah? A do isha vallë më e lumtur, do qeshja më shumë, do më mbyste mërzia më pak? Më thuaj, ke ndonjë ide?
Në mesin e të gjithë burrave që kam dashur, ti ia dole të mbeteshe pengu im. Mbrëmjen e shkuar të pashë në ëndërr; kisha kohë që s’të shihja. E di çfarë mendova? Janë dëshirat e mia më të thella që përpiqen të marrin jetë dhe të më pëshpërijnë në vesh: Ej, bëj diçka, ti e do ende!
Nuk dua të të shkruaj, nuk dua të të them sa do doja të ktheheshim sërish ~ unë dhe ti! Është kaq shumë kohë në mes, kaq shumë kohë përgjatë së cilës jam përpjekur të shtirem se jam mirë, se e dua veten, jam e qetë dhe ti s’je më në fokusin tim. MASHTRIMEEE… Të dua ende si dreqi!
Ç’them dhe unë; gjithçka ka kohën e saj. Fundja nëse vërtet u deshëm, përse u ndamë? Nëse vërtet të dua, si munda të qëndroj kaq gjatë larg teje? Pse s’të kërkova, s’më kërkovë, pse s’u kërkuam? Apo mos dashuria kështu është, dashuria duron, pret, nuk nxitohet. S’e di. S’di më asgjë.
Kam dëgjuar që je mirë, që të pëlqen ta surprizosh, t’i përkëdhelësh flokët dhe të shëtisni të tre: ti, ajo dhe qeni. Di dhe emrin e tij, Lucky apo jo? Di kaq shumë për ty, për ty dhe atë (refuzoj të them për JU), por s’di si të të marr sërish pranë vetes. Ndonjëherë mendoj që thjesht zgjodha të mos e bëj. Do ia kisha dalë vallë? Ndoshta, por preferova të mos e bëja.
Isha tepër kryelartë. Thellë brenda vetes besoja si e marrë që nga dita në ditë ti do ktheheshe. Isha mësuar që pavarësisht gjithçkaje, trokisje në derën time dhe riktheheshim përsëri. Thjesht një ditë atë trokitje s’e dëgjova më…
Unë,
Ajo me të cilën do plakeshe bashkë!
