
Siç kishte paralajmëruar më herët gjatë muajit janar, Mozzik ka publikuar së fundmi një mini-album (EP) me gjithsej 5 këngë. Ajo që bie menjëherë në sy është kënga e pestë, e titulluar “Diss*****”, e cila dallon qartazi nga pjesa tjetër e projektit.
Arsyeja? Nuk është një diss i zakonshëm ndaj një reperi tjetër, por një diss që Mozzik ia drejton vetes.
Diss është një këngë që sulmon verbalisht dikë, zakonisht një artist tjetër, duke nxjerrë në pah dobësi personale, gabime apo dështime.
Në këtë rast, objektivi është vetë artisti. Që në këtë pikë, ideja e Mozzik është diçka e pazakontë dhe intriguese. Dhe ajo që e bën edhe më të fortë është fakti se reperi nuk kursehet aspak, por e “sulmon” veten ashtu siç pritet nga një diss i mirëfilltë.
Pjesa e parë e tekstit: fëmijëria, varfëria dhe dështimet
Në këtë pjesë, Mozzik i drejtohet vetes duke rikujtuar fëmijërinë e vështirë, varfërinë dhe mungesën e perspektivës. Ai përmend nënën që merrte borxhe dhe dështimin për t’u pranuar në shkollë, duke e portretizuar veten si një djalë që, për shkak të kushteve të jetesës, u shty drejt rrugëve të gabuara.
"ty t’maj n’men sikur fëmijë
kur u shitshe n’mahallë G
ta shihsha nanën n’market tu t’marr veresí
ke dashtë me kon gjimnazist
po përfundove n’bujqësi
nuk t’pranun as n’teknike
ik mor drogagjiti je bo diller
se ke pas fukara-llëk
me 2 euro n’xhep
shitshe mangupllak"

Një simbolikë e bukur shfaqet edhe në fillim të videoklipit, ku Mozzik ndodhet i vetëm, i shtrirë në një shtrat spitali, duke hequr fashat nga fytyra. Kjo skenë mund të interpretohet si dëshira e reperit për të dalë hapur, për të treguar plagët e tij dhe fytyrën e vërtetë, pa maska.
Pjesa e dytë: fama, muzika komerciale dhe urrejtja publike
Në këtë pjesë, Mozzik trajton fillimin e famës dhe kritikat që mori për muzikën e tij komerciale. Ai i jep zë akuzave se ishte “i tepërt” për tregun dhe se po e përdorte estradën vetëm për përfitim financiar, duke reflektuar mënyrën se si perceptohej nga publiku dhe media.
"ecë n’Prishtinë e ia nise komercial
s’un t’ngojshim n’për shpija
knojshe shumë banal
TV-ja m’shkojke nervat
se m’dilshe n’çdo kanal
e flliqe ti estradën
veç për me mush xhepin ton"
Pjesa e tretë: paranoja, dyshimet dhe përballja me veten
Në këtë pjesë, Mozzik flet për pasojat psikologjike të famës: mosbesimin, paranojën dhe dyshimet edhe ndaj miqve më të afërt. Ai pyet veten nëse paratë mund ta shërojnë këtë gjendje, ndërsa thekson se askush tjetër nuk mund t’i bëjë diss atij, sepse vetëm ai e njeh veten deri në këtë nivel, duke u vetëpozicionuar si i vetëm dhe i paprekshëm në artin e tij.

"njerëzt më t’afërt që i ke pas t’a ngulin thikën
shokt i ke bo hajna, ja u ke thirrë policinë
qysh mujte me dyshu n’taato para që i ke bo a ta shërojnë pabesinë
a ta shërojnë paranojën, fiksimet e tradhtinëa s’pe sheh veten je bo me rujt edhe hijen
yeah I shoot, I don’t miss
masi s’po keni k*qe që vetes i boj diss
osht 1 Mozzik, veç 1 Mozzik
asni reper tjetër s’e mor seriozishtvetes gisht, ia boj me gisht
sinqerisht m’keni lodh psiqikisht
i boj vetit diss, bile-bile e boj hit"

Pjesa e katërt: jeta personale dhe akuzat më të rënda
Kjo është pjesa më "e rëndë" e tekstit, ku Mozzik prek drejtpërdrejt jetën personale dhe akuzat publike ndaj tij si prind dhe si figurë publike. Ai i referohet Karim Adeyem-it, partnerit aktual të ish-bashkëshortes së tij, Loredanës, duke ironizuar narrativën (edhe raciste) se një burrë tjetër po i rrit fëmijën. Diss-i bëhet thellësisht personal, duke reflektuar gjithçka që i është thënë ndër vite në komente.
Ai vazhdon më tej duke i thënë vetes (përmes fjalëve të të tjerëve) se nuk është burrë dhe se “plani” i tij është që edhe Lotinën, partneren aktuale, ta lërë shtatzënë dhe fëmija të rritet vetëm prej saj, njësoj si fëmija që ka me ish-gruan.

Në këtë pjesë të videoklipit, Mozzik përballet drejtpërdrejt me personin të cilit po i bën diss, vetveten, duke e pyetur nëse u çudit nga ky veprim, reagim tipik i dikujt që po sulmohet nga një diss.
"hej Ziki, bonu real a po t’çuditi?
që prej vetes nuk e prite hiq ti diss-ins’po t’vjen marre, çikën po ta rrit Karimi
mun me kon reper
po s’je kurrfarë prindiMozzik, ish-gruja po t’q*het me zezak
dmth fëmija t’nesër përzihet n’gjak
ish-gruja po t’sillet me repera
po kallxon për ty gjithçkati rrin me komandanta, kriminela t’luftës
e tash mu pastru pak iu gjujte çikës t’Lutës
deri t’ia rritsh barkun
Lotinën me lanë shtatzanë
e ki zanat mi lon fëmijt m’u rrit me nanë"

Mbyllja e këngës
Në fund, Mozzik sqaron se kënga është një reagim ndaj viteve të tëra të paragjykimit dhe fjalëve që nuk ia kanë thënë kurrë në sy. Ai pranon gabimet, por thekson se ato e kanë forcuar dhe se suksesi i tij në këtë industri mbetet i padiskutueshëm.
"që sa vjet tu duru fjalë mbi fjalë, paragjykime
për secilën lëvizje që e kom bo
une e du familjen, e du çikën tem
e ia respektoj nanën
e du punën tem, e du grun tem
e du paren tem që e kam fitu me mundma kanë lodh trunin se edhe une jam njeri
edhe une kam bo gabime
amo gabimet m’kan bo t’fortkurrë s’keni me mujt me arritë
çka kam arritë une n’këtë biznis"
Ngjashmëria me Eminem – 8 Mile

"Diss*****" të kujton qartë skenën finale të filmit "8 Mile", ku Eminem i nxjerr vetë në pah përmes repit të gjitha dobësitë, fyerjet dhe akuzat që mund t’i përdorin kundërshtarët ndaj tij, duke i çarmatosur ata para se të flasin.
Edhe Mozzik ndjek të njëjtën logjikë: ai i thotë vetes gjithçka që publiku dhe kritikët i kanë thënë ndër vite, duke treguar se kur i pranon vetë plagët, askush tjetër nuk ka më armë kundër teje.