"Father Forgets" was written by W. Livingston Larned and is simply worth reading to remember what is very important - Instead of judging and criticizing others, it might be better to try to understand them. , try to understand why they act in a certain way.
Listen, son: I'm saying this while you are asleep, with your little hand placed under your cheeks and wet blonde curls next to your forehead. I secretly entered your room alone. Just a few minutes ago, as I was sitting reading the newspaper in the library, a choking wave of remorse swept over me. Guilty I came to your bed.
Here's what I was thinking, son: I was tough on you. I scolded you while you were getting dressed for school because you had not wiped your face well. I scolded you for not cleaning your shoes. I shouted angrily when you threw some of your things on the floor.
In the morning I found something wrong again. You spill things. I do not chew food well. Put your elbows on the table. Put a lot of butter on the bread. And as you started to play and I went to the train, you turned and shook his hand and shouted, "Goodbye, Dad!" and I frowned and said:
"Keep your shoulders forward!"
Then I started from scratch in the late afternoon. As I walked down the street, I saw you on your knees, playing balls. You tore your socks. I humiliated you in front of my friends by ordering you to leave home. Socks were expensive - and if you had to buy them yourself, you would be more careful! Imagine a son, told by a father!
A të kujtohet, më vonë, kur po lexoja në bibliotekë, si hyre me ndrojtje, me një lloj shikimi të lënduar? Kur hoqa vështrimin nga letra, i bezdisur për ndërprerjen, ti hezitove te dera. "Çfarë do?" të thashë. Ti nuk the asgjë, por vrapove me shpejtësi dhe më hodhe krahët rreth qafës dhe më puthje, dhe krahët e tu të vegjël më shtrënguan me një dashuri që Zoti e kishte vendosur të lulëzonte në zemrën tënde dhe që as neglizhenca nuk mund ta vyshkë.
Dhe pastaj ti ike, ngjite shkallët. Epo, bir, pak kohë më pas më rrëshqiti letra nga duart dhe më pushtoi një frikë e tmerrshme e pështirë. Çfarë më ka bërë zakoni?
Zakoni për të gjetur gabime, për të qortuar - ky ishte shpërblimi im për ty. Nuk është se nuk të kam dashur; por prisja shumë. Po të masja me hapin e viteve të mia.
Kishte shumë gjëra që ishin të mira, të bukura dhe të vërteta në karakterin tënd. Zemra jote e vogël ishte e madhe sa vetë agimi mbi kodrat e gjera. Këtë e tregoi impulsi yt spontan për të vrapuar dhe për të më puthur dhe thënë ‘Natën e mirë’. Asgjë tjetër nuk ka rëndësi sonte, bir. Unë kam ardhur në shtratin tënd në errësirë ??dhe jam gjunjëzuar i turpëruar!
E di që nuk do t'i kuptoje këto gjëra nëse do t'i thoja kur ishe zgjuar. Por nesër do të jem një baba i vërtetë! Unë do të rri me ty dhe do të vuaj kur ti të vuash dhe do të qesh kur ti të qeshësh. Do të kafshoj gjuhën kur të dua të them diçka. Do të vazhdoj të them si të ishte një ritual: "Ai nuk është gjë tjetër veçse një djalë - një djalë i vogël!"
I'm afraid I perceived you as a man. However, as I see you now, son, lying and tired in your bed, I see that you are still a baby. Yesterday you were in your mother's arms, with your head on your shoulder. I asked for a lot, a lot.
- Translated and adapted by Anabel. Copyright Anabel.al / Reprinting is prohibited without the permission of the editorial office.
