Died before the wedding: The story of the Sahar becomes a symbol of Lebanon’s pain

Sahar Fares, 27, was planning the wedding, but instead, family members held a funeral ceremony after the devastating Beirut bombing. On Thursday, family members and fiancé Gilbert Karaan staged a wedding-like ceremony that Sahar was unlucky to enjoy while he was alive.

A wedding band played music, others played drums, family members threw rice and flower petals. This was the ceremony that became a symbol of Lebanon’s pain. The musicians played music while the firefighters in uniform carried the white coffin with which Gilbert was trying to "dance."

"Everything you wanted will be at the wedding, except you," he wrote on social media. "You turned your back on me dear, you broke my heart. "Life has no meaning now that you are no more."

Sahar, 27, was one of the victims of the blast that in a few seconds destroyed the capital turning it into an area resembling a post-war place. Every death is a tragedy in itself, but the Sahar story has spread more on social media becoming a symbol of Lebanese pain.

Sahar was dedicated to public service and had plans to build a family. She served as a treated person providing emergency medical care to people seriously ill from a sudden occurrence or trying to stabilize them until the specialized hospital team arrived.

Sahar telefonoi të fejuarin të martën për t’i treguar për një zjarr që kishte shpërthyer në portin e Bejrutit. Askush nuk kishte nevojë për ndihmë mjekësore, kështu që Sahar u mbështet në një pajisje për fikjen e zjarrit aty rrotull dhe po vështronte zjarrfikësit teksa përpiqeshin të shuanin flakët.

Më vonë, ajo telefonoi Gilbert-in për t’i dhënë një vështrim të përgjithshëm për zjarrin. Tingujt janë të çuditshëm, i tha ajo, tinguj të cilët nuk i kishin hasur kurrë. Ai iu lut që të kërkonte që të largohej, të njëjtën gjë i thanë edhe të afërmit. Por ishte shumë vonë. Më pas, shpërtheu gjithçka.

“Nusja ime e bukur. Dasma jonë ishte parashikuar të mbahej më 6 qershor 2021. Por jo, do të jetë nesër e dashur,” shkroi Gilbert. “Të kam dashur, të dua dhe do të të dua gjithmonë, derisa të ribashkohem me ty dhe të vazhdojmë rrugëtimin tonë.”

E trajtuar si infermiere, Sahar vendosi që në vitin 2018 të bëhej pjesë e shërbimeve civile. Ajo preferoi stabilitetin e punës dhe përfitimet shoqërore si një e punësuar në shtet, pasi pa vështirësitë që kaloi i ati me profesion saldator dhe e ëma, mësuese në shkollë.

Sahar u rrit në fshatin Al Qaa, në veri të Libanit, në kufi me Sirinë. Gjithë jetën, ëndërroi për qetësi, të cilën nuk e pati kurrë. Në vitin 2016, Shteti Islamik sulmoi Al Qaa dhe vrau pesë banorë e plagosi dhjetëra të tjerë. Një kushërirë e Sahar ndërroi jetë.

Many locals describe her death as something very horrible to face. The mayor of Al Qaa said that "the Sahara is a symbol of people who are committed to the nation and lose everything." "I wish there was a nation where its sacrifice and dedication were worth it. I would like to have a worthy state. "

Months ago, Sahar had started saving to buy the wedding dress and other things needed for the ceremony, which was organized but without her.

- Adapted from The New York Times